Sympatia Rulhière’a do "patriotów" spowodowała, że jedyny raz w swej twórczości skrytykował politykę zagraniczną Francji, obarczając ją winą za klęskę konfederacji barskiej. Przedstawiając genezę pierwszego rozbioru Polski, wskazał na inspirację Prus, krytykując zarówno Fryderyka II, jak carycę Rosji – Katarzynę II i cesarzową Austrii Marię Teresę – za zbrodnię rozbioru państwa polskiego.
W 1773 ukończył drugą część Histoire de la révolution de Russie en 1762. Agenci Katarzyny II w Paryżu próbowali bezskutecznie przechwycić i zniszczyć pracę Rulhière’a, krążącą w rękopisach.
Jedyną ważną pracą historyczną Rulhière’a opublikowaną za jego życia były Eclaircissements historiques sur les causes de la révocation de l'édit de Nantes ... wydane w dwóch tomach w 1788, u progu Rewolucji Francuskiej. Praca dotycząca okoliczności I konsekwencji odwołania przez Ludwika XIV edyktu nantejskiego, skupiała się na przywróceniu francuskim protestantom praw obywatelskich. Pozostałe prace Rulhière’a za jego życia krążyły w rękopisach, a opublikowane zostały pośmiertnie, w okresie Cesarstwa i Restauracji. Pierwsze pełne wydanie jego prac ukazało się w sześciu tomach w 1819.