Jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji 69 pułku piechoty. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 11. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 31 grudnia 1931 został przeniesiony z rezerwy do pospolitego ruszenia. 21 marca 1933 został włączony do Oficerskiej Kadry Okręgu Korpusu Nr VII. Pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Ostrów Wielkopolski. W 1934 był „przewidziany do użycia w czasie wojny”. Po przejściu do życia cywilnego był czynnym działaczem Stronnictwa Narodowego, pełnił też szereg ważnych funkcji społecznych.
Udział w konspiracji w NOW i NSZ Po agresji niemieckiej na Polskę 1 września 1939 opuścił wraz z rodziną Doruchów i w czasie działań wojennych przebywał na Podlasiu. Na początku października 1939 powrócił w rodzinne strony, gdzie został aresztowany przez Niemców wraz z żoną i trójką z czworga dzieci pod zarzutem ukrycia broni. Początkowo był więziony w Ostrzeszowie, następnie w Forcie VII w Poznaniu. Według rodzinnej tradycji, nieuchronnego wyroku śmierci uniknął dzięki interwencji towarzysza broni z okresu I wojny światowej, gen. Waltera von Reichenau. Z więzienia został zwolniony w lutym 1940, po czym wyjechał pod przybranym nazwiskiem Stanisław Dąbrowski do Generalnego Gubernatorstwa.