Również ich ikra ma mniejsze wymiary, ale liczba jaj nie zmienia się w porównaniu z osobnikami żyjącymi w rodzimym środowisku.
thumb|240px|Oreochromis tanganicae thumb|240px|Alcolapia alcalica
Zachowania rozrodcze Etolodzy i biolodzy ewolucyjni stwierdzili u tilapii znaczne zróżnicowanie zachowań związanych z opieką nad potomstwem. Wyróżniane są dwa główne typy ekologiczne: gatunki składające ikrę na podłożu, głównie roślinożerne, np. tilapia Zilliego, oraz pyszczaki, żywiące się planktonem roślinnym.
Wśród gatunków składających ikrę na podłożu zazwyczaj samiec wykopuje dla niej dołek, a samica zbiera zapłodnione jaja. Osobnik opiekujący się ikrą, samica lub samiec, wachluje nad nią płetwami dostarczając w ten sposób tlenu niezbędnego dla rozwoju zarodków, a jednocześnie usuwając metabolity. Pielęgnica pilnująca zarodków stanowczo odpędza intruzów.
Druga grupa tilapii charakteryzuje się wyższą specjalizacją strategii rozrodczych. Zapłodniona ikra jest pobierana przez jednego z rodziców, najczęściej przez samicę, do obszernego worka gardzielowego, gdzie jest przechowywana przez cały okres rozwoju zarodków, a nawet dłużej – często dobrze podrośnięte młode kryją się przed niebezpieczeństwem w pysku rodzica.