Doszło do paradoksu: o ile społeczeństwo hiszpańskie należało do najbardziej zacofanych w Europie, to forsowane przez klasę polityczną rozwiązania wzorowane były na krajach najbardziej zaawansowanych, takich jak Francjaanalizując trajektorię rozwoju Hiszpanii na tle światowym, amerykański hispanista określa ten okres jako „early convulsive liberalism”; w Anglii miał on trwać w połowie XVII wieku, w USA w drugiej połowie XVIII wieku, we Francji na przełomie XVIII i XIX wieku, a w Hiszpanii w latach 1810-1874, Stanley G. Payne, The Franco Regime, Madison 1987, , s. 8. mały|160px|Izabela II na wygnaniu, ok. 1870 Od połowy lat 50. w Hiszpanii doszło do pewnej stabilizacji politycznej, osiągniętej dzięki sojuszowi centrowego skrzydła konserwatystów oraz umiarkowanych liberałów. Jednak od początku lat 60. formuła ta zaczęła się wyczerpywaćMiłkowski, Machcewicz 2009, ss. 246-247. Upadek rządów koalicyjnej Unii Liberalnej otworzył nowy okres zamętu, tym razem coraz bardziej skierowanego również przeciw skorumpowanej i niewydolnej monarchii izabelińskiej.