Aż do ostatniej ćwierci XIX w. nauka polska – jak można sądzić, nieco dłużej i w nieco większym zakresie niż w krajach zachodniej Europy – była zdominowana przez nauki humanistyczne. W okresie staropolskim nauki matematyczno-przyrodnicze zyskały na znaczeniu w okresie Odrodzenia oraz Oświecenia; jednak przewagę wśród publikacji naukowych w stosunku do nauk humanistycznych uzyskały one dopiero w XX w. Jeszcze w XIX w. ponad 50% polskich uczonych uprawiało nauki humanistyczne i nauki społeczne; ok. 23% – matematyczno-przyrodnicze, a zaledwie 6% – techniczne. I połowa XIX wieku – tak w Polsce, jak i na świecie – stała pod znakiem dominacji humanistyki. W II połowie tego wieku znacznie silniej zaznaczał się rozwój nauk matematyczno-przyrodniczych.

Liczba uczonych Oszacowanie liczby uczonych na 100 000 mieszkańców Polski w różnych okresach historycznych jest trudne ze względu na historyczną zmienność pojęcia uczonego (np. uczony-amator i naukowiec zatrudniony na etacie), brak danych statystycznych dotyczących badaczy aż do XX w. oraz trudności z określeniem liczby mieszkańców Polski (w jej zmieniających się granicach).

Niemniej, można przyjąć następujące szacunki: