Samochód charakteryzował się samonośnym trójbryłowym nadwoziem typu sedan, w konstrukcji zawieszenia przedniego wykorzystano zyskujące w tamtym czasie popularność kolumny McPhersona. Tylne zawieszenie było w pełni niezależne, wykorzystywało sprężyny śrubowe wahacze skośne. Silnik M10 o pojemności 1,5 l z rozrządem typu SOHC był nowoczesną konstrukcją podatną na powiększanie pojemności skokowej i dalszy rozwój. Motor zamontowany wzdłużnie, nachylony został pod kątem 30° w prawą stronę nadwozia. Pozwoliło to na niższe przeprowadzenie linii maski.
Ówczesna prasa motoryzacyjna pozytywnie oceniała widoczność we wszystkich kierunkach z wnętrza pojazdu, mankamentem była konieczność lekkiego nachylenia się w celu załączenia 1. i 3. biegu, co było spowodowane zbyt długim skokiem lewarka zmiany biegów. Pochlebnie wyrażono się także o przestrzeni bagażowej, której głębokość wynosiła 40 cm.
Silnik o mocy maksymalnej 80 KM (59 kW) zapewniał samochodowi stosunkowo dobre osiągi jak na swoją objętość skokową.