Pomimo zgłoszenia problemu i rozmów z władzami wojskowymi, 23 maja 1924 roku Sejm uchwalił, że powszechna służba wojskowa (…) jest osobistym obowiązkiem każdego obywatela Rzeczypospolitej płci męskiej. Pomimo nieprzekonania władz państwowych, by wprowadziły zapisy umożliwiające kobietom odbywania służby wojskowej, PWK kontynuowało swoją działalność. W 1924 roku PWK brała udział w warszawskim święcie przysposobienia wojskowego. Parada przerodziła się w manifestację adresowaną do władz wojskowych i społeczeństwa. Ostatecznie KSPKdOK rozwiązano latem 1924 roku.
1 grudnia 1925 roku, na mocy decyzji Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego umożliwiono prowadzenie przysposobienia wojskowego kobiet w szkołach średnich, zawodowych, gimnazjach, seminariach i szkołach wyższych w formie hufców szkolnych w ramach Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego (PUWFiPW). Pierwsze hufce utworzono w Warszawie. Ministerstwo Spraw Wojskowych zdecydowało się przyznawać stypendia na opłacenie instruktorek.