W 1922 roku Referat Przysposobienia Rezerw Kobiecych opracował zasadnicze wytyczne dla Przysposobienia Wojskowego Kobiet. Formalnie PWK powołano w 1923 roku. Do organizacji przyłączyło się większość wojskowych organizacji dla kobiet działających w niepodległej Polsce (m.in.: Związek Strzelecki, Koło Polek, Związek Harcerstwa Polskiego, Polski Biały Krzyż, Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”).
W zaleceniach wyróżniono dwa zasadnicze działy szkolenia obronnego kobiet. Pierwszy miał zająć się powszechnym przysposobieniem kobiet do działań wojennych. Drugi odpowiadał za wyszkolenie organizacyjne, wojskowe i wychowanie obywatelek na rzecz służby pomocniczej dla wojska. Realizacją szkoleń organizacyjnych, wojskowych i wychowania obywatelek miał zająć się Klub Starszych Instruktorek Przysposobienia Wojskowego Kobiet, powołany pod koniec 1922 roku, zarejestrowany 23 marca 1923 roku. Działał on w ramach KSPKdOK. Na przełomie 1923 i 1924 roku ukształtowały się ideowe założenia organizacji oraz organizowania kadry instruktorskiej. Powołano Klub Starszych Instruktorek, realizujący zadania wyznaczone przez władze wojskowe. Największym problemem PWK był brak podstaw prawnych służby wojskowej kobiet. Brak regulacji zagrażał istnieniu PWK.