W 1954 roku otrzymał stanowisko docenta, kierownika Zakładu Fitopatologii Leśnej Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu.
Jego działalność naukowa koncentrowała się na fitopatologii. Badał między innymi przy pomocy opracowanej przez siebie metody korelacyjnej opieńkową zgniliznę korzeni drzew w świerczynach górskich w Beskidach, epifitozę holenderskiej choroby wiązów w Poznaniu, prowadził badania huby Phellinus pini i hub korzeniowych, zgorzeli siewek sosny oraz metod ochrony przed tymi chorobami. W 1960 roku uzyskał stypendium Fundacji Rockefellera. W latach 1961–1963, po odejściu na emeryturę profesora Zaleskiego, był kuratorem Katedry Fitopatologii Wydziału Ogrodniczego Wyższej Szkoły Rolniczej, w latach 1962–1966 także kierownikiem Zakładu Fitopatologii Rolnej w Instytucie Ochrony Roślin w Poznaniu. W 1963 roku otrzymał stopień profesora nadzwyczajnego. W latach 1963–1969 był prorektorem do spraw nauczania Akademii Rolniczej w Poznaniu. W 1969 roku został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, w 1970 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.