List od generała Engelhardta z dnia 21 lipca 1751 r. zobowiązywał Jakoba Buchholtza do zorganizowania i poprowadzenia wyprawy badawczej w Tatry, a także do wyposażenia jej we wszystkie potrzebne pomoce techniczne, jak drabinki linowe, liny, pochodnie i „żelaza na stopy” (Fusseisen). Komisja przybyła do Kieżmarku 26 lipca 1751 r. W jej skład wchodzili: nadworni matematycy (Hof-Mathematici) Joseph Anton Nagel i Johann Ludwig de Baillon (późniejszy Naturalienkabinets-Direktor), astronom, matematyk i geodeta z Koszyc, jezuita Joseph Liesganig, zarządca kremnickich kopalń i hut Ernest Retz oraz wojskowy kartograf z Budy, porucznik inżynier Franz Langner. Grupę uzupełniali czterej górnicy (Bergheüer), wyposażeni w narzędzia i materiały wybuchowe: Ján Juhászy i Ján Zipfenpfennig z Gelnicy oraz Zigmunt Wagner i Ján Zavacký z Kremnicy. Po zapoznaniu się ze zbiorami minerałów Buchholtza w dniu 29 lipca komisja wyruszyła w teren. Trasa wyprawy obejmowała kolejno rejon Pienin, doliny po północnej stronie Tatr Wysokich, a następnie te po ich stronie południowej. Z kolei członkowie komisji poznawali obszar górnego Pohronia. 14 sierpnia przybyli do Liptowskiego Mikułasza, a 16 sierpnia 1751 r. odwiedzili Demianowską Jaskinię Lodową. Na końcu komisja przemierzyła tereny leżące na trasie Koszyce – Miszkolc.