Dwaj starcy stoją po prawej stronie. Artysta przedstawił tu dialog pomiędzy postaciami – dialog szantażu. Jeden ze starców nich wabi dziewczynę palcem ku sobie, drugi kciukiem pokazuje zamek. Zuzanna rozumie słowa sędziów, ale jej zachowanie nie zdradza co postanowi. Szkic jest uderzająco podobny do obrazu nauczyciela Rembrandta, Pietera Lastmana Zuzanna i starcy z 1614 rokuPieter Lastman Zuzanna i starcy, 1614, olej na desce 47,2 × 38,6 cm, Gemäldegalerie.W drugim szkicu Rembrandt skupił się wyłącznie na trzech postaciach. Nie ma już dialogu pomiędzy kobietą a starcami. Jeden ze starców zbliża się, jedną ręką wskazując na zamek, drugą łapie ją w pół. Zuzanna jest przestraszona. Pierwszą wersję można zatytułować Odmowa Zuzanny, drugą Zuzanna nękana przez starców.
Druga wersja została ukończona w 1647 roku. Rembrandt zastosował tu ograniczoną paletę barw: brąz, ochrę, czerwień. Zuzanna ma identyczną pozę jak na pierwszym obrazie. Dwaj starcy za jej plecami wychodzą z ukrycia. Jeden z nich, łapie ją za prześcieradło okrywające jej ciało. Coś szepcze do ucha dziewczyny. Drugi sędzia stoi z boku lubieżnie patrząc na odkrytą jasną skórę rozświetlaną padającym światłem. Zuzanna nie jest przestraszona, raczej zła.