W lutym Alexander Hamilton doradzał, aby wszystkie banki stopniowo ograniczały kredytowanie w celu redukcji wzrostu spekulacji na rynku papierów wartościowych. Bank Stanów Zjednoczonych cierpiał z powodu zbyt dużej ekspansji kredytowej, kiedy jego zobowiązania były zwracane i konwertowane na gotówkę. Jego rezerwa gotówkowa spadła z 706 tysięcy dolarów (29 grudnia) do 510 tysięcy dolarów (31 stycznia), a później nawet do 244 tysięcy (9 marca). W odpowiedzi Bank Stanów Zjednoczonych gwałtownie zredukował ilość bonów skarbowych. Przed dalszymi problemami został ocalony przez Hamiltona, który przetransferował publiczne fundusze z Banku Nowego Jorku do Banku Stanów Zjednoczonych.
Kurczenie się wartości bonów skarbowych Banku Stanów Zjednoczonych o rozmiarach 62 tysięcy dolarów między 31 stycznia a 3 marca nadal wyrządzało poważne straty spekulantom, takim jak Duer i jego „organizacja”, którzy próbowali zdominować rynek 6-letnich bonów. Ekspansja kredytowa Banku Stanów Zjednoczonych wsparła ich spekulacje w styczniu, ale później szanse się odwróciły. Bank Stanów Zjednoczonych został ocalony, a spekulanci oraz inni ponieśli ciężkie straty. Ceny obligacji 6-letnich w Nowym Jorku spadły z 125,83 dolarów 5 marca do 116,25 dolarów 8 marca. Na drugi dzień Duer przestał spłacać swój dług.