La Double Énigme) z 1946, w reżyserii Roberta Siodmaka.
Jeszcze przed zakończeniem II wojny, w Stanach Zjednoczonych ukazała się jego książka Deuil en 24 heures (wydanie polskie: Szlakiem klęski, PIW 1950), w której opisał francuską klęskę wojenną. W 1945 wrócił do Paryża. Związany ze środowiskiem filmowym, występował w obronie prześladowanych w ramach maccartyzmu aktorów i reżyserów amerykańskich. Sam kontynuował współpracę z Brechtem, Claude’em Royem i in., pisząc scenariusze i dialogi do filmów francuskich (Le Point du jour w reżyserii Louisa Daquin, Bel-Ami według Maupassanta, Maître Puntila et son valet Matti według sztuki Brechta) oraz amerykańskich (ale pod pseudonimem). Dużo podróżował po Europie (robił to niemal do końca życia odwiedzając później USA, Niemcy, Hiszpanię, Peru czy Rosję). W 1952 opublikował Qui a tué H.O. Burrell? na temat zimnej wojny, a w 1957 Souvenirs sur Gorki. Napisana w 1959 książka Le Lieu du supplice (wydanie polskie: Miejsce kaźni, KiW 1962), będąca opisem wojny w Algierii, została zakazana przez władze francuskie. W 1961 opublikował bardzo osobiste, cenione przez Pabla Picassa, dzieło Lever du rideau (Podnieść kurtynę).