Pierwsza próba, przeprowadzona w październiku 1942 roku (operacja Title), nie powiodła się: obydwa Charioty przewożone przez specjalnie przystosowany kuter rybacki „Arthur” zostały utracone podczas rejsu, co zmusiło jego załogę do zatopienia jednostki w pobliżu Trondheim i przedzierania się do granicy z neutralną Szwecją. Do kolejnej akcji postanowiono użyć miniaturowych okrętów podwodnych typu X, wchodzących w skład bazującej w Port Bannatyne 12. Flotylli Okrętów Podwodnych (12th Submarine Flotilla), dowodzonej przez komandora Williama Erica Banksa.
Miniaturowe okręty podwodne były nową bronią w arsenale dywersyjnych środków wojny morskiej Royal Navy. Pierwsze dwie, eksperymentalne jednostki: X3 i X4 były gotowe w drugiej połowie 1942 roku, zaś kolejnych sześć operacyjnych, oznaczonych X5 do X10, w pierwszych miesiącach roku następnego. Akcja w norweskim fiordzie miała być ich pierwszym bojowym użyciem. Miały długość całkowitą 15,72 m, szerokość 1,75 m, wyporność nawodną 27 a podwodną 29,7 ton angielskich (ts). Maksymalna prędkość na powierzchni wynosiła 6,25, a w zanurzeniu 5,75 węzła, zasięg odpowiednio 1860 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 4,5 węzła oraz w zanurzeniu 82 mile przy 2 węzłach.