Poeta skupia się na warstwie psychologicznej: nie opisuje dokładnie żadnej ze zbrodni, natomiast koncentruje się na stanach emocjonalnych. Pod tym względem Juliusz Kleiner określa dzieło Słowackiego jako nowatorskie. Mickiewicz, tworząc swoich bohaterów, obdarza ich bogatą osobowością, ale skupia się na kwestiach moralnych. Słowacki zaś mógłby być określony – zdaniem Kleinera – jak Goethe dla języka niemieckiego, prekursorem psychologizmu w literaturze polskiej. Nie są to jeszcze subtelnie cieniowane uczucia, lecz jedna silnie zaakcentowana pasja. Nieokreślona krzywda doznana w przeszłości pobudza w Arabie nienawiść do całego świata. Bohater niszczy nie tylko ludzi, nie może także znieść piękna, które odkrywa w przyrodzie.
Arab posiada starannie zaplanowaną kompozycję. Słowacki stosuje byronowską technikę luźnych ustępów: każda z opowieści może być samodzielną nowelą, a wraz z innymi historiami buduje jedność poematu. Każdy epiczny ustęp znajduje krótkie podsumowanie w poetyckiej strofie zamykającej opowieść. Bohater jest do tego stopnia po byronowsku tajemniczy, że praktycznie nic o nim powiedzieć nie można, przy czym nie utrudnia to w żaden sposób lektury.