Znacznik -a występował wcześniej w siedemnastowiecznym pidżynie islandzko-baskijskim, jednak związek tego języka z russenorsk jest mało prawdopodobny i kontestowany. Z innych zjawisk morfologicznych występuje reduplikacja: morra-morradag (pojutrze) oraz złożenia: kua+sjorta → kuasjorta (obora dla krów).
Składnia Składnię russenorsk cechują dwie charakterystyczne cechy. Pierwszą z nich jest tendencja do przesuwania czasownika na ostatnie miejsce, gdy zdanie zawiera przysłówek. Cecha ta jest rzadka w rosyjskim a niemożliwa w norweskim.
Zdania bez przysłówków: Tvoja kopom oreka? (Czy ty kupujesz orzechy?), Moja kopom fiska (Ja kupuję rybę). Zdania te budowane są w szyku SVO.
Zdania z przysłówkami: Moja tri vekkel stannom (byłem trzy tygodnie), moja tvoja på vater kastom (wrzucę cię do wody), davaj po moja skip kjai drinkom (proszę przyjdź na mój statek na herbatę).
Drugą zasadą jest występowanie partykuły przeczącej (ikke lub njet) wyłącznie na drugim miejscu w zdaniu: eta njet dobra (to niedobrze), på den dag ikke russefolk robotom (w ten dzień Rosjanie nie pracują). Jednak od obu reguł istnieją wyjątki, zatem nie są to ścisłe zasady, a tendencje panujące w języku.