Wszelkie badania russenorsk oparto na korpusie językowym uzyskanym z zapisów rozmów handlowych.

Russenorsk rozwijał się w złożonej sytuacji językowej całego regionu geograficznego, zwłaszcza północnej Norwegii. W użyciu były języki: norweski, lapoński, duński, szwedzki, fiński i rosyjski. Około 1850 zauważa się istotną zmianę w statusie społecznym russenorsk: o ile do tego roku pidżyn używany był przez norweskich rybaków i kupców, po tej dacie używali go głównie rybacy. W tym czasie kupcy norwescy, spędziwszy kilka lat z Rosjanami i nierzadko uczący się języka w zorganizowany sposób (głównie w Archangielsku), nie musieli używać pidżynu w kontaktach handlowych, gdyż posługiwali się uproszczoną gramatycznie wersją języka rosyjskiego. Z tego powodu russenorsk był przed 1850 o wiele bardziej akceptowany społecznie jako używany przez reprezentantów wyższych warstw.