W Święto Paschy Jezus, akceptując wybrany przez Boga los, wjeżdża do Jerozolimy witany jako król. Widząc komercyjne zbezczeszczenie tutejszej świątyni, wypędza z niej kupców, co zaostrza konflikt z Sanhedrynem i budzi uwagę Piłata i Antypasa, rozbawionych słowami Jezusa o miłowaniu nieprzyjaciół. Judasz, coraz pełen zwątpienia, wydaje Kajfaszowi Jezusa, prosi jednak o oszczędzenie mu cierpień, wciąż dostrzegając jego szlachetność. Wraca do Jezusa i reszty uczniów na wieczerzę, gdzie przepowiada się zdradę Judasza i zaparcie się Piotra. Aresztowany w Getsemani Jezus staje przed Sanhedrynem oskarżony o bunt, bluźnierstwo i czary. Jedynie Nikodem dostrzega nieuczciwość procesu. Piłat uznaje przysłanego do niego Jezusa za niewinnego, ale odsyła go do Antypasa, który szydzi z Jezusa, uważając za oszusta.
Piłat skazuje Jezusa jedynie na chłostę, ale chce go ułaskawić, wykorzystując paschalny zwyczaj amnestii więźnia wybranego przez lud. Tłum, podjudzany przez pustelnika, wybiera mordercę Barabasza i domaga się ukrzyżowania Jezusa za bunt przeciw Rzymowi. Piłat niechętnie wypełnia wolę ludu. Kiedy Jezus z pomocą jednego przechodnia niesie swój krzyż na miejsce egzekucji, Judasz, od początku żałując swej zdrady, popełnia samobójstwo wskakując do ognia.