Następcą Heroda na tronie zostaje jego syn Herod Antypas i w stolicy Judei, Jerozolimie, wybuchają zamieszki. Jako, że Judea to część prowincji Rzymu, wezwane wojska rzymskie brutalnie dławią opór. Ustanawia się urząd rzymskiego namiestnika Judei sprawującego faktyczną władzę, a Antypas zostaje tetrarchą Galilei i Jordanii. Mijają lata, a Judejczycy wciąż oczekują mesjasza. Jedną z takich osób jest prorok Jan Chrzciciel chrzczący ludzi nad rzeką Jordan. Jezus, obecnie dorosły, przybywa do Jana po chrzest. Jan czując, że to Jezus jest zapowiadanym mesjaszem, czyni to. Następnie Jezus wycofuje się na pustynię. Tam spotyka tajemniczego pustelnika i, domyślając się jego prawdziwej tożsamości, opiera się jego trzem pokusom.
Sanhedryn, najwyższa rada religijna Judei, oskarża Jana Chrzciciela o herezję, który wskazuje, iż to Sanhedryn kolaboruje z Rzymem. Wracając do Galilei, Jezus zbiera uczniów – Judasza Iskariotę, rybaków Piotra, Andrzeja i Jana – obiecując, że uczyni ich rybakami ludzi. Dołącza do nich Jakub zw. Mniejszym, tknięty przypadkowo usłyszaną mową Jezusa. Zatrzymują się w Betanii u bogacza Łazarza, a potem idą do Kafarnaum, gdzie brat Jakuba, bezduszny celnik Mateusz, ściąga podatki na rzecz Rzymian. Jednak Jezus nie gardzi Mateuszem zdziwionym jego przesłaniem o miłości.