W semestrze zimowym 1903/1904 na uczelni wykładało trzynastu profesorów, czterech docentów i dwunastu wykładowców. W ostatnim semestrze 1918/1919 zajęcia prowadziło siedmiu profesorów, jeden docent i dziewięciu wykładowców. Częste zmiany kadry nie wpływały dobrze na poziom badań naukowych. Do najwybitniejszych pracowników naukowych akademii należeli filozof Eugen Kühnemann, ekonomista Ludwig Bernhard i historyk Adolf Warschauer. Niektórzy z niemieckich uczonych występowali z projektami przekształcenia akademii w pełnoprawny uniwersytet, jednak z obawy przed masowym napływem polskich studentów i wzmocnieniem w wyniku tego polskiego ruchu narodowego, projekty te nie uzyskiwały poparcia władz z Berlina. Dodatkowo obawiano się wstępowania na uniwersytet Żydów i Rosjan (w obawie przed Żydami nie wprowadzono np. rozszerzonego programu studiów handlowych). Do zwolenników powołania pełnoprawnego uniwersytetu należeli m.in. Kühnemann, językoznawca Wilhelm Dibelius i filozof Friedrich Paulsen.