Lata 50. były okresem, w którym przybywało szkole nowych instrumentów muzycznych (głównie pianin). Działo się to za sprawą Komisji Specjalnej do Spraw Instrumentów Poniemieckich działającej w Gdańsku, która rekwirowała znajdowane w ocalałych mieszkaniach instrumenty i przekazywała je na potrzeby placówek kultury i szkolnictwa artystycznego. Dało to możliwość poszerzania planu nauczania o kolejne specjalności: skrzypce, akordeon, klarnet, altówkę i wiolonczelę.
W latach 60., za czasów kolejnego dyrektora, Stefana Zagórskiego, dokonano przebudowy starego budynku szkolnego, wzbogacając go o niewielką salę koncertową oraz w miejsce pieców instalując nowoczesne centralne ogrzewanie. Dokonano też wytłumienia większości sal specjalnymi płytkami dźwiękochłonnymi, co zwiększyło komfort pracy.
W 1969 roku na okres 4 lat funkcję dyrektora szkoły objął Edwin Rymarz, kompozytor, organista i pedagog. To za jego kadencji otwarto klasy oboju i fletu oraz uległa odmłodzeniu kadra pedagogiczna zasilona absolwentami gdańskiej uczelni muzycznej.