Tymczasem filozofia średniowieczna powinna być badana jako odrębna całość, bez poczucia wyższości i porównywania jej z filozofią nowożytną.
Charakter filozofii średniowiecznej Specyfika rozwoju myśli filozoficznej w społeczeństwie feudalnym polega na tym, że wszystkie cele dociekania filozoficznego były podporządkowane interesom, kontroli i kierownictwu kościoła. W wiekach średnich myśl filozoficzna mogła egzystować tylko jako myśl teologiczna, pod pokrywką tej lub innej doktryny kościelnej. Każdy problem filozoficzny mógł uzyskać prawo obywatelstwa tylko pod warunkiem wiązania się z tym lub innym problemem teologicznym. Filozofia była „służebnicą teologii” ().
Tak więc sposób prowadzenia refleksji filozoficznej w średniowieczu w znaczący sposób różni ją zarówno od filozofii starożytnej jak i nowożytnej. W XX wieku zarzucono pogląd, jakoby filozofia średniowieczna były spójna i jednorodna, a wraz z tym, aby można było jednoznacznie określić jej "charakter". Mimo że średniowiecze było okresem bogactwa i różnorodności myśli, niektórzy badacze starają się wskazać pewien wspólny ówczesnym ludziom sposób myślenia, czy podzielany obraz świata, który odcisnął swe piętno na filozofii. On właśnie ma określać "charakter filozofii średniowiecznej".