zastosowanie czterech anten o wymiarach 3×5 m oraz 16-krotnego rozproszonego odbioru przestrzenno-częstotliwościowego, a także zasięg skoku 200–250 km i długość linii 1500–1900 km (zależnie od trybu pracy), przy 60 kanałach telefonicznych albo transmisji danych 480 kbit/s.
Artykuł „Радио” podaje również (dla wariantu „Bagiet-1” R-417) długość pojedynczego interwału do 200 km i przeznaczenie do budowy wieloskokowych linii łączności o długości do 2000 km, a także wskazuje na obniżony współczynnik szumów odbiorników (ok. 2 dB) oraz stosowanie bloków wzmacniaczy niskoszumowych przy antenach.
Infrastruktura węzłów i zabezpieczenia Obiekty były bunkrowane i dzieliły się na część techniczną oraz administracyjną (m.in. zakwaterowanie i służba ochronna). Podawano też, że w warunkach pełnego zamknięcia węzły mogły funkcjonować autonomicznie przez ok. 30 dni, a obsługa węzła liczyła rzędu 60–70 osób. Strona Sperrgebiet.eu (opis węzła 301) zawiera dodatkowe dane konstrukcyjne i eksploatacyjne (m.in. wymiary bunkra ok. 30×29 m, trzy generatory dieslowskie), a także wskazuje nazwę-maskowanie/określenie służbowe „StNZ-301” oraz radiowy kryptonim (Rufname) „Tushurka”.