Obiekty obsługi łączności systemu BARS projektowano jako autonomiczne: dysponowały m.in. zapasami żywności i wody, generatorami, filtrami powietrza oraz zapasami tlenuDziennik Bałtycki z 29.11.2007 Z posowieckich systemów łączności korzysta dziś wojsko. Architektura sieci i zarządzanie Sieć BARS opisano jako element bazowej, zautomatyzowanej infrastruktury wymiany informacji, organizowanej według zasady strefowej (z bazowymi węzłami w każdej „strefie”). Podano również, że system przewidywał możliwość dołączania węzłów polowych oraz rozbudowy o inne linie (troposferyczne, radioliniowe lub kablowe) w określonych limitach długości i założonej niezawodności. W tym samym źródle wskazano, że elementy sieci nadzorowano poprzez systemy scentralizowanego i rozproszonego zarządzania, a kanały sterowania miały dublowanie awaryjną łącznością krótkofalową.
Sprzęt i parametry stacji Według „Военно-исторический журнал” prace rozwojowe nad stacją R-417 (w ramach pracy konstrukcyjnej „Bagiet”) prowadzono w latach 1975–1979, a sprzęt przyjęto na uzbrojenie w 1986 roku. Źródło to podaje m.in.