Tiglat-Pileser III wykorzystywał w armii zawodowej również oddziały utworzone z całych plemion, które stanowiły samodzielne jednostki bojowe. Szczególnym przykładem takich wojowniczych plemion na usługach Asyrii były plemiona Itu, które zamieszkiwało rejon Tygrysu na południe od Aszur, i Guraia. Ituajczycy okazali się pomocni wyprawie Tiglat-Pilesera III do Babilonu i w pacyfikowaniu buntu Tyru i Sydonu. Do armii zawodowej najmowano plemiona spoza imperium, na przykład Kimerów, Medów i Arabów.
Najwyższe dowództwo w armii sprawował król nawet jeśli nie wyruszał osobiście na wojnę. Naczelne dowództwo powierzone zostało dowódcom wojskowym, którzy nosili tytuł turtānu. Od czasów Tiglat-Pilesara III było ich dwóch, co miało ograniczyć konflikty wewnętrzne, do których dochodziło, gdy władza wojskowa spoczywała w rękach ambitnych jednostek. Jeden z dowódców, jako turtănu prawej ręki, nadzorował region Harranu, a drugi, jako turtānu lewej ręki, region Kummuhu.