Podzielił prowincje na mniejsze obwody qannu (przypuszczalnie „pierścień”) rządzone przez rab alani. Każdy taki obwód zawierał większe miasto i jego okolicę. Podobnie jak bêl pihâti prowincji qannu też miał do dyspozycji kontyngent wojska. Zmniejszenie prowincji osłabiło namiestników i zmniejszyło prawdopodobieństwo wybuchu buntów przeciwko władcy.
Armia Powołał też armię zawodową (kisir szarrutti) złożoną z Asyryjczyków oraz mieszkańców podbitych prowincji (Aramejczyków, Babilończyków i Chaldejczyków), której uzbrojenie było finansowane przez władcę. Z najlepszych jednostek utworzył pułk królewski (kurubuti sza szepe), jako straż przyboczną oddzielną dla króla, jego małżonki i następcy tronu, również w całości utrzymywany przez władcę. W jego skład wchodzili głównie najemnicy z prowincji peryferyjnych. Za czasów rządów Tiglat-Pilesera III konnica w znacznym stopniu wyparła wozy bojowe, których używano odtąd do transportu. Istotną cechą zreformowanej armii było jednolite uzbrojenie i szkolenie oraz brak uzależnienia od prac w rolnictwie, co umożliwiało prowadzenie kampanii wojskowych i oblężeń na szerszą skalę, przez cały rok i na wielu frontach jednocześnie.