22 czerwca 1940 firma podpisała kontrakt na wstępne badania oraz przeprowadzenie prób modelu w tunelu aerodynamicznym. Po przeprowadzonych z wynikiem pozytywnym próbach, 26 września 1940 roku podpisano kontrakt na budowę prototypu oznaczonego jako XP-56, któremu przydzielono numer 41-786. Firma Pratt & Whitney zaprzestała jednak dalszych prac nad silnikiem X-1800. W zaistniałej sytuacji Northrop zmuszony był sięgnąć po inną jednostkę napędową, wybór padł na gwiazdowy silnik Pratt & Whitney R-2800-29. Nowy silnik dysponował większą mocą, miał jednak również większą średnicę w porównaniu z X-1800 co wymusiło przeprojektowanie kadłuba samolotu i spowodowało opóźnienie rzędu pięciu miesięcy względem przyjętego harmonogramu prac. Aby przetestować przyjęty układ aerodynamiczny w prawdziwych warunkach, firma wybudowała model oznaczony jako N1M, który po udanych badaniach w locie potwierdził słuszność przyjętej koncepcji. 13 lutego 1942 roku podpisano kontrakt na budowę drugiego prototypu z numerem 42-38353. Pierwsza z prototypowych maszyn została ukończona w kwietniu 1943 roku i przetransportowana do Muroc Air Base w Kalifornii.