Ostatecznie wykonanie projektów dziekan zlecił J. Dziekońskiemu, który ukończył projekt pod koniec 1895 i opatrzył datą 1 stycznia 1896. Dokumentacja obejmowała lokalizację świątyni, plan sytuacyjny, rzut fundamentów i budowli (fasada, elewacje boczne, przekroje) oraz kosztorys opiewający na 92948 rubli i 2 kopiejki (w tym 4% prowizji dla architekta – 3573 ruble).
Plan przyszłej świątyni odzwierciedlał ówczesne trendy budowlane w architekturze sakralnej i zakładał budowę tzw. wielkiej katedry w stylu gotyku wiślano-bałtyckiego. Rzut poziomy i opis architektoniczny kościoła wskazywał, że chodzi o trójnawową, czteroprzęsłową bazylikę z transeptem ze skrzyżowaniem naw na planie kwadratu i prezbiterium z półokrągłym obejściem. Z zewnątrz korpus miał być opięty łukami przyporowymi. Świątynię miała zamykać reprezentacyjna, dwuwieżowa fasada.
Zgodnie z ówczesnymi procedurami administracyjnymi wierni przekazali dziekanowi podanie o wybudowanie nowej świątyni, a ten wysłał prośbę wraz z projektem i kosztorysem do Kurii Biskupiej w Wilnie. Konsystorz Wileński przesłał z kolei wymagane dokumenty do gubernatora w Grodnie.