F+, F-, S+, S- i inne.
Podział dyrektyw Można wyróżnić: dyrektywa globalna jej działanie odnosi się do całości kodu, a w zasadzie jednostki samodzielnie kompilowanej (program, moduł, biblioteka itp.), musi więc być umieszczona na początku tekstu źródłowego podlegającego przetwarzaniu, taka dyrektywa może być zastąpiona parametrem wywołania, programem pomocniczym, opcjami systemu okienkowego czy komendą języka systemu operacyjnego (patrz dalej) dyrektywa lokalna jej działanie następuje w konkretnym miejscu, można nazwać taką dyrektywę poleceniem lub instrukcją dla translatora, ma odniesienie do wybranego fragmentu kodu, może występować w dowolnej części kodu źródłowego (np. dyrektywy warunkowe, definiujące czy niektóre dyrektywy przełącznikowe).
Stałe Stałe definiuje się w celu późniejszej parametryzacji kompilacji za pomocą dyrektyw warunkowych. Do definicji stałych służą dyrektywy definiujące. Stałe definiowane są przez programistę w konkretnym zbiorze kodu źródłowego. Taka stała może służyć następnie do sprawdzenia w innej jednostce, czy dany zbiór został włączony do kodu, a tym samym czy zadeklarowane i definiowane w tym zbiorze elementy kodu są dostępne w kompilowanym programie.