W latach 30. fabryka zatrudniała 130 osób i była jedną z największych fabryk Beiersdorfa. Ostateczny kształt fabryki nadano w latach 1937–1939. Działania wojenne we wrześniu 1939 r. nie uszkodziły fabryki, a produkcja trwała nieprzerwanie przez okres wojny i okupacji. Po zbombardowaniu fabryki w Hamburgu, na poznańskim przedsiębiorstwie spoczywał dodatkowy obowiązek: produkcja kosmetyków i materiałów opatrunkowych przeznaczonych dla Wehrmachtu. Budynki fabryki zostały zniszczone podczas walk wyzwoleńczych na początku 1945 r.„Oscar Troplowitz – Inowator” aut.: Bożena Kubit, Wojciech Mszyca, wyd. Muzeum w Gliwicach 2017, s. 82, .
Okres PRL Po II wojnie światowej na mocy konwencji poczdamskiej w ramach odszkodowań wojennych poznańska fabryka Beiersdorfa przeszła na własność państwa polskiego. Polska uzyskała prawo do produkcji pasty do zębów, plastrów opatrunkowych i kremu Nivea. Na rynku ukazały się pierwsze wyroby fabryki: krem Nivea, olejek orzechowy, zasypki dla dzieci, pasty do zębów, wody do ust, wody kolońskie. Pod koniec roku 1946 rozpoczęto produkcję plastrów opatrunkowych: Leukoplast, Hansaplast oraz środków farmaceutycznych: Haematogen, Tussipect syrop i Tussipect krople. W wyniku tego doszło do specyficznej sytuacji, w której na świecie istniały dwie marki Nivea: polska i międzynarodowa.