Historia Według Gregory’ego rękopis został nabyty we wschodniej części Azji Mniejszej lub Armenii. Według Porterów pochodzenie rękopisu jest nieznane, jakkolwiek dekoracje wskazywać mogą na egipskie pochodzenie. Paolo Orsini w oparciu o kształt liter ocenił, że rękopis powstał w południowych WłoszechP. Orsini, Manoscritti in maiuscola biblica, Rome 2005, s. 163–164.. W nieznanych okolicznościach znalazł się w Wiedniu.
Nie ma zgody wśród paleografów co do wieku rękopisu, proponowane są daty od VII do XI wieku. Gregory datował fragment na VII wiek. Taką też datę podał William Hatch oraz Aland w 1963 roku, jednak w roku 1989 podał X wiek. Orsini datował na VIII wiek, a Porterowie na IX wiek. Obecnie INTF datuje go na X wiek.
Gregory podczas swej wizyty w Wiedniu (1887 rok) sporządził pierwszy jego opis rękopisu i umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu. Początkowo był oznaczany przy pomocy siglum Wn. Hermann von Soden oznaczył go przy pomocy ε 45, a w 1908 roku Gregory dał mu siglum 0105. W 1909 roku Gregory opublikował jego tekst. William Hatch opublikował facsimile (folio 2 recto). Rękopis badali paleografowie Guglielmo Cavallo (1988) i Paolo Orsini (2005).