Rozważmy teraz trzeci odbiornik w trzeciej lokalizacji. Zapewni to drugi pomiar TDoA i stąd zlokalizowanie nadajnika na drugiej hiperboloidzie. Przecięcie tych dwóch hiperboloid opisuje krzywą na której położony jest nadajnik.
Jeśli wprowadzimy teraz czwarty odbiornik dokonać można będzie trzeciego pomiaru TDoA, a przecięcie wynikowej trzeciej hiperboloidy z krzywą już wykreśloną z poprzednich pomiarów określi jedyny punkt w przestrzeni. Lokalizacja nadajnika jest wówczas w pełni określona w trzech wymiarach.
W praktyce, błędy w pomiarach czasu nadejścia impulsów oznaczają, że lepsza dokładność może być uzyskana przy ilości odbiorników większej niż cztery. Zasadniczo, odbiorników zapewnia hiperboloid. Gdy jest odbiorników, hiperboloid powinno się przeciąć na jednym punkcie (zakładając doskonały model i pomiary). W rzeczywistości powierzchnie rzadko przecinają się z powodu różnych błędów. W takim przypadku problem lokalizacji może stanowić problem optymalizacji i być rozwiązany, wykorzystując na przykład metodę najmniejszych kwadratów lub rozszerzony filtr Kalmana.
Dodatkowo, TDoA z wielu nadanych impulsów mogą być uśrednione w celu poprawienia dokładności.