Kolejne sesje w latach: 1963 i 1965 oraz 1966 przyniosły wydawnictwa dotyczące dawnej muzyki polskiej.
Szczególne znaczenie miał pierwszy kongres naukowy Musica Antiqua Europae Orientalis (1966). Jego ideą przewodnią było ukazanie na forum międzynarodowym wielowiekowej tradycji muzycznej Europy Środkowej i Wschodniej. Ton naukowy kongresu narzuciło dwóch polskich muzykologów: prof. Zofia Lissa z Uniwersytetu Warszawskiego oraz ks. prof. Hieronim Feicht, zaś goście z innych krajów europejskich mówili o muzyce dawnej swoich narodów. W refleksjach pokongresowych pobrzmiewały nuty podziwu nad ilością i jakością dzieł dawnej muzyki Europy Środkowo-Wschodniej, z których wiele dorównywało arcydziełom muzyki zachodnioeuropejskiej. Rezonans pierwszego kongresu był znaczny. Recenzje ukazały się w większości europejskich pism muzycznych, a na niektórych wydziałach muzykologicznych w USA wprowadzono egzaminy z historii muzyki krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Dzieła dawnej muzyki polskiej zaczęły pojawiać się w programach solistów i zespołów zachodnich.