Surowości przedstawionej sceny dodaje historyczne tło, gdyż przedstawiona droga była wykorzystywana do transportu skazanych z Moskwy na Syberię, dodatkowo sam Lewitan był dwukrotnie wygnany z Moskwy przez żydowskie pochodzenie. lewo|mały|224x224px|Władimirka (1892) Największy wpływ na malarski rozwój Lewitana miało jego dwóch wykładowców z akademii - Polenow i Sawarasow. Z okresem nauki (1873 - 1883) łączone bywają pejzaże utrzymane w pogodnym nastroju. Lewitan miał w zwyczaju liczne podróże (także po Europie), szczególnie w miesiącach letnich i jesiennych tworząc podczas studiów plenerowych. W miesiącach letnich i wiosennych zwykle wracał do Moskwy, gdzie tworzył w takiej też tematyce.
Artysta w wielu dziełach chciał przedstawić drzemiącą w nim poetyckość, a także wpływ kontaktu z naturą na niego samego. Na początku lat 80. XIX w. stworzył wiele niewielkich, intymnych, niekiedy tajemniczych, pejzaży m.in. Wiosna w lesie (1882) czy Pierwsza zieleń. Maj (1883).