mapie Kwatermistrzostwa WP z lat 1822–1843 thumb|Plan Zgierza z 1821
1231: pierwsze pisane wzmianki o Zgierzu. przed 1288 prawa miejskie. 1420: potwierdzenie przez króla Władysława Jagiełłę praw miejskich. 1504: nadanie praw cotygodniowych targów w poniedziałki i jarmarków w dzień św. Katarzyny, Zielone Świątki oraz Niedzielę Palmową. XVII w.: utworzenie starostwa zgierskiego. 1643: zostaje wzniesiony przez księdza Wawrzyńca Kowalika kościółek drewniany pod wezwaniem św. Wawrzyńca, pierwotnie usytuowany między obecnymi ulicami Aleksandrowską i 3 Maja. Odbudowany po pożarze w 1780 r., niewiele później przeniesiony na cmentarz katolicki. 1659: król Jan Kazimierz obdarzył rotmistrza pancernego Stanisława Wężyka dzierżawą zgierską zwaną także starostwem niegrodowym, w skład którego wchodziły: miasto Zgierz, miasteczko Dąbie i wsie: Zegrzany, Kargolec (Krogulec), Szczawiny (Szczawin) i Szeligi oraz później część Dąbrówek. 1792: przeniesienie do Zgierza sejmików poselskich powiatu brzezińsko-inowłodzkiego. 1793: po II rozbiorze miasto znalazło się pod zaborem pruskim, w prowincji nazwanej Prusy Południowe. 1807: przyłączenie Zgierza do Księstwa Warszawskiego utworzonego z ziem drugiego, trzeciego i części pierwszego zaboru pruskiego. 1815: przyłączenie Zgierza do Królestwa Polskiego w zaborze rosyjskim. 30 marca 1821: