Natomiast koszty stałe to koszty które nie reagują na zmiany wielkości produkcji, stanowią koszty które jednostka musi ponieść niezależnie od rozmiaru działalności, nawet wówczas gdy nic nie produkuje, jak np. opłaty za wynajem pomieszczeń. Koszty te stanowią koszty gotowości do działania. Stałość tych kosztów oznacza, że w sytuacji zwiększenia rozmiarów podejmowanej działalności, zmniejszeniu ulegają jednostkowe koszty stałe. Wpływa to na pełne wykorzystanie zdolności produkcyjnych, ograniczając jednocześnie jednostkowe koszty wytworzenia. Podział na koszty stałe i zmienne uzależnione jest głównie od przyjętego horyzontu czasowego, wobec którego w perspektywie długookresowej praktycznie wszystkie koszty be jako zmienne.
Do najczęściej stosowanych metod podziału kosztów na koszty stałe i koszty zmienne należą: metoda analizy księgowej metoda pomiaru inżynierskiego metody statystyczno-matematyczne.