W tym samym roku swoje wysiłki w celu opracowania odpowiedniej konstrukcji połączyły siły powietrzne oraz United States Army, które rozwijały własny system o podobnym przeznaczeniu w oparciu o konstrukcje śmigłowca Sikorsky UH-60 Black Hawk, maszynę oznaczoną jako YEH-60B SOTAS (Stand Off Target Acquisition System). W ramach tego samego programu firma Grumman opracowała technologię, pozwalającą urządzeniom radiolokacyjnym wykrywać naziemne cele poruszające się z niewielką prędkością. We wrześniu 1985 roku dowództwo Air Force Systems Command podpisało z Grummanem kontrakt na opracowanie odpowiedniego systemu określanego mianem Joint Surveillance Target Attack Radar System (wspólny radarowy system śledzenia i wykrywania celów). Zakładane parametry systemu były na tyle dobre, że zrezygnowano z budowy wysoce wyspecjalizowanego samolotu na bazie maszyny Tacit Blue na korzyść samolotu mniej wyrafinowanego, ale zdolnego do realizacji tych samych zadań z dużo większej odległości od potencjalnego przeciwnika, a tym samym mniej narażonego na ewentualne przeciwdziałanie z jego strony.