IUCN zwraca uwagę, że to jedyny afrykański kot żyjący w lasach i wymagający ich obecności, w przeciwieństwie do sympatrycznych kotowatych Azji Południowo-Wschodniej. Istotnie blisko spokrewniony karakal stepowy zasiedla suche lasy, ale także stepy, podczas gdy w Azji Południowo-Wschodniej pantera mglista czy sundajska współwystępują z lamparcikiem marmurkowym czy odpowiednim gatunkiem mormi. Złotokot może współwystępować z lampartem, zasiedlającym zróżnicowane siedliska, któremu zdarza się zjadać złotokoty.
Kotowate są hipermięsożercami, ograniczającymi się w zasadzie do pokarmów mięsnych. Złotokot afrykański nie stanowi tutaj wyjątku. Żywi się zdobyczą różnej wielkości. U kotowatych obserwuje się często, że najwięksi przedstawiciele rodziny polują na zdobycz istotnie od siebie większą, podczas gdy mniejsi gustują raczej w jeszcze mniejszej od siebie zdobyczy. Poluje więc złotokot afrykański na dujkery i antylopki, na koczkodanowate (jak koczkodany, gerezanka ugandyjska), na ryjówkowate, ryjkonosowe, jeżozwierzowate, myszowate, wiewiórkowate, góralki, łuskowce i inne małe ssaki, a także na ptaki. Zdobycz podgląda, poluje z ukrycia, a łapie ją zwykle na ziemi. Badania kału wskazują na znaczący udział gryzoni, w różnych badaniach 70 i 62%. Po nich następowały dujkery z wartością 25 i 33%.