Równocześnie Anwar as-Sadat starał się poprawić możliwości egipskich sił zbrojnych i w marcu udał się w pierwszą z czterech podróży do Związku Radzieckiego celem pozyskania od tego państwa broni i amunicji, by uzupełnić ubytki w magazynach powstałe w czasie wojny na wyczerpanie. Publicznie ogłosił także, że ma zamiar pójść na wojnę, a rok 1971 nazwał rokiem decyzji. Związek Radziecki nie dostarczył jednak zamówionych produktów, a słowa Sadata zostały wzięte za przejaw buńczucznej retoryki arabskiej. Arabscy przywódcy doszli w 1972 roku do porozumienia co do tego, że problematycznej sytuacji nie da się rozwiązać na drodze dyplomatycznej. W połowie 1973 roku Amerykanie zaprzestali prowadzenia mediacji.
W latach 70. Związek Radziecki i Stany Zjednoczone kierowały się polityką détente, przez co Arabowie obawiali się, że w razie wojny z Izraelem są skazani na porażkę. As-Sadat nie wierząc w możliwość pokojowego rozwiązania spornej kwestii skupił się na przeprowadzeniu akcji militarnej. Nowy konflikt zbrojny mógł zaburzyć politykę détente i skłonić supermocarstwa do interwencji.