postanowiono równolegle opracować nowy typ karabinu i amunicji, mający docelowo zastąpić Lee-Enfieldy.
SMLE thumb|SMLE Mk I thumb|SMLE Mk III Karabin o pośredniej długości lufy (640 mm) został przyjęty do uzbrojenia 1 stycznia 1904 r. jako Short, Magazine, Lee-Enfield Mk I (SMLE Mk I). Co istotne, w nowej wersji zastosowano również opcję ładowania magazynka 5-nabojowymi łódkami (karabin miał 10-nabojowy magazynek wymienny). 26 stycznia 1907 r. wprowadzono jego zmodernizowaną wersję (SMLE Mk III) w której dokonano szeregu niewielkich zmian, między innymi upraszczając mocowanie celownika, poprawiając konstrukcję łoża i magazynka oraz dostosowując komorę nabojową do nowej amunicji (.303 Mk VII). Równocześnie rozpoczęto modernizację starszych Lee-Metfordów i Lee-Enfieldów do standardu Mk III (jako Mk IV Cond.).
Równolegle z udoskonalaniem SMLE trwały już zaawansowane prace nad jego następcą (Enfield P13), zasilanym nowym nabojem i łączącym rozwiązania Lee-Enfielda oraz niemieckiego Mausera Gew98. Prace zostały jednak przerwane przez wybuch I wojny światowej, co uniemożliwiło rozpoczęcie procesu przezbrajania się armii w nową broń i amunicję (poza tym występowały problemy z prototypami P13).