W języku Kri ten rytualny sposób manifestacji mocy leków nazywany był mitewin, co zostało nieściśle przetłumaczone na angielski jako szamanizm, co niesłusznie sugerowało, że wierzenia indiańskie są z natury szamanistyczne.
Indiańska sztuka wojenna Historię wojskowości indiańskiej można podzielić na cztery zasadnicze okresy:
Okres sprzed kolonizacji europejskiej Wojna była stałą częścią kultur indiańskich na długo przed przybyciem białych. Najczęstszymi powodami wojen były: zajęcie dla swej społeczności terenów i znajdujących się na nich zasobów naturalnych wypełnianie obowiązków duchowych manifestacja siły rewanż, najczęściej za śmierć współplemieńców chwytanie obcych w celu adopcji do plemienia, uczynienia z nich niewolników lub w celach mordów rytualnych.
Uzbrojenie Indian przed przybyciem Europejczyków było dość ubogie – składało się zwykle z łuku i strzał, noży (kamiennych lub miedzianych), toporków (tomahawków) oraz oszczepów. Ze względu na brak efektywnych środków komunikacji (z wyjątkiem łodzi) wojownicy wybierali się na wojnę z małym obciążeniem, zabierając z sobą jedynie broń. Stosowano taktykę wojny podjazdowej, atakowano z ukrycia. W walkach, choć pewną rolę odgrywała taktyka, szczególnie cenione były indywidualne umiejętności i męstwo.