Politykę tę umożliwiły takie ustawy, jak Ustawa o stopniowej cywilizacji i Ustawa o Indianach, które promowały europejskie ideały, takie jak chrześcijaństwo, życie osiadłe, rolnictwo czy formalną edukację. Chociaż chrystianizacja rdzennej ludności Kanady rozpoczęła się wraz z przybyciem pierwszych chrześcijańskich misjonarzy w XVII wieku, to stała się bardziej systematyczna pod rządami brytyjskimi po przyjęciu w 1876 r. Ustawy o Indianach, która wprowadziła nowe kary dla tych, którzy nie przyjęli chrześcijaństwa. Przepisy te uniemożliwiały rdzennym, którzy nie byli chrześcijanami na przykład składanie zeznań lub rozpatrywanie ich spraw w sądzie, a także nie pozwalały im spożywać alkoholu. Po nowelizacji Ustawy o Indianach w 1884 r. tradycyjne praktyki religijne, takie jak potlacz, zostały zakazane. Dalsze poprawki z 1920 r. zabraniały prawnie uznanym rdzennym mieszkańcom noszenia tradycyjnych strojów i wykonywania tradycyjnych tańców. Podjęto w ten sposób próbę położenia kresu wszelkim praktykom, które nie były chrześcijańskie.