Inny wiersz, w podobny sposób wykorzystujący stylistykę ludowej przyśpiewki, Wróżby Mazura, poprzedza wizję chłopskiej rzezi niepokojącym obrazem nadchodzącego zimowego poranka.
::::Hej − hej! rumiano, rumiano Słońce za bór zapada - Będzież to jutro rano Wicher i mróz nielada! (...) Hej - hej! co noc za wieś Biegą wyć w pustkach psi; Lud szemrze w każdej wsi Będzież to, będzie rzeź!
Pełna barokowych motywów śmierci i grozy egzystencji jest dramat Zmorskiego, Lesław. Szkic fantastyczny − zaliczany do tzw. czarnego romantyzmu. Przestrzeń utworu podzieloną na plan realny i fantastyczny wypełniają postaci wyjęte z pogańskich podań ludowych, takie jak topielce, strzygi czy rusałki. Spoiwem łączącym pełen strachu świat ludzki z mrokiem świata duchów jest Śmierć. Życie przedstawia poeta jako korowód wiecznego umierania, zaś jedynym aktem rozpaczliwego indywidualizmu i wolności - samobójstwo.
Do tematów poruszanych przez poezję Zmorskiego należy również fenomen rewolucji (wiersze takie jak Ognia!, Kruk czy Anioł-Niszczyciel). Ten etap twórczości warszawskiego cygana zbliża się przy tym do typu liryki filozofującej.