Drobne najazdy z sąsiedniej Równiny Sarmackiej na rzymską Panonię trwały nadal, co przyczyniło się do kolejnych konfliktów między Kwadami a Rzymianami w III i IV wieku. Jednakże, podczas gdy pierwotne osady Markomanów w północnej części Puszczy Czeskiej stopniowo kurczyły się i traciły na znaczeniu, Kwadowie prosperowali w pobliżu Dunaju i coraz bardziej integrowali się kulturowo zarówno ze swoimi rzymskimi, jak i sarmackimi sąsiadami. Pomimo częstych trudności z Rzymianami, Kwadowie przetrwali, stając się ważnym pomostem kulturowym między ludami Germanii na północy, Cesarstwem Rzymskim na południu, a ludami sarmackimi, zwłaszcza Jazygami, którzy osiedlili się w tym samym okresie na Wielkiej Równinie między Dunajem a Cisą. mały|263x263px|Przybliżony obszar osadnictwa germańskiego ludu Kwadów w późnym okresie rzymskim (III–IV wiek) Po około 380 roku n.e. ich region środkowodunajski doświadczył napływu uzbrojonych ludów z odleglejszych części Europy Wschodniej, zwłaszcza Hunów, Alanów i Gotów. W 395 roku n.e. święty Hieronim wymienił Kwadów i ich tradycyjnych sąsiadów – Sarmatów, Markomanów i Wandalów – jako ludy, które niedawno, wraz z przybyszami, plądrowały pobliskie prowincje rzymskie. W roku 406 Kwadowie wraz z Wandalami wyruszyli na ziemie obecnej Hiszpanii, a częściowo z Longobardami do Italii.