W III i IV Dumie zaliczał się do frakcji umiarkowanej prawicy i nacjonalistów. Neoslawista; opowiadał się za zjednoczeniem narodów słowiańskich pod kierownictwem Rosji, aktywniejszą polityką zagraniczną państwa. Poparł utworzenie guberni chełmskiej. W 1908 był delegatem na Zjazd Słowiański w Pradze. W czasie jego trwania zetknął się z galicyjskimi moskalofilami. Odbył następnie podróż do Galicji, z której wrócił przekonany o powszechności sympatii prorosyjskich i prawosławnych wśród jej ukraińskich mieszkańców. Wstąpił do Galicyjsko-Russkiego Towarzystwa Dobroczynnego, zajmującego się wspieraniem moskalofilstwa i po krótkim czasie został w 1908 jego przewodniczącym. Pod jego kierownictwem funkcjonujące od sześciu lat stowarzyszenie zwiększyło swoją aktywność i wpływ na rosyjską administrację rządową. Bobrinski opublikował w 1912 w "The Times" obszerny artykuł, w którym opisywał sytuację wyznaniową w Galicji, oskarżając władze austriackie o prześladowania prawosławnych. Zapoczątkował tym samym prowadzoną na łamach pisma polemikę. W roku następnym kierowane przezeń towarzystwo, na posiedzeniu z udziałem całego Świątobliwego Synodu Rządzącego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego oraz przewodniczącego Dumy Państwowej Michaiła Rodzianki, wydało uchwałę domagającą się od rządu bezpośredniej interwencji na rzecz prawosławnych w Galicji.