Działalność kierowanej przez niego administracji wojskowej Galicji znajdowała się w pewnej mierze w opozycji do aktywności zwierzchnika prawosławnych struktur w Galicji, arcybiskupa Eulogiusza, zwolennika zdecydowanej kampanii na rzecz propagandy prawosławia.W czerwcu 1915 r., w związku z natarciem wojsk centralnych mocarstw, kancelaria generał-gubernatorstwa została ewakuowana do Kijowa 14 lipca 1915 stanął na czele komisji przygotowującej nowe zasady administrowania okupowanymi terenami. W 1915 r. mianowany generałem adiutantem. 17 marca 1916 r. przeniesiony do dyspozycji dowódcy Frontu Południowo-Zachodniego. Po ofensywie Brusiłowa utworzono na okupowanych terenach Galicji galicyjskie generał-gubernatorstwo na którego czele stanął Fiodor Triepow (młodszy), Bobrinskiego uznano bowiem za zbyt niezdecydowanego i liberalnego w zarządzaniu okupowaną Galicją. 7 lipca 1917 zwolniony ze służby na własną prośbę.
Emigracja W 1919 emigrował do Francji, gdzie działał w środowiskach białej emigracji rosyjskiej. Był m.in. wiceprzewodniczącym związku pamięci cesarza Mikołaja II. Zmarł w Paryżu.