24 kg).
Prowadzone do stycznia 1945 próby prototypów wykazały szereg problemów – niewystarczającą była stateczność pocisków, rakiety wybuchały także w locie z powodu rozerwania silnika czy wręcz z nieustalonych przyczyn, aczkolwiek ich osiągi były zadowalające. Zamówienie na produkcję seryjną kilkudziesięciu tysięcy Taifunów obu odmian złożone zostało w początku 1945 roku, jednakże do końca wojny udało się wyprodukować zaledwie kilkaset pocisków, głównie wersji P – żaden z nich nie został użyty bojowo, choć szacowano, że do września 1945 w użyciu znajdzie się 4800 wyrzutni zgrupowanych w 400 bateriach. Docelowa produkcja seryjna sięgać miała 2 milionów rakiet miesięcznie.
Po wojnie na podstawie zdobycznych Taifunów skonstruowano w USA pocisk przeciwlotniczy Loki, zaś w ZSRR rakiety R-103, R-110 i RZS-115.
Zobacz też Enzian, Hecht, Rheintochter, Ruhrstahl X-4, V1, V2, V3, Wasserfall
Bibliografia
Kategoria:Przeciwlotnicze pociski rakietowe