Zaprojektowany pod kierunkiem Scheufelena pocisk Taifun F napędzany był hipergolowymi ciekłymi materiałami pędnymi zmagazynowanymi w dwóch współosiowych rurowych zbiornikach (z których zewnętrzny tworzył jednocześnie kadłub rakiety). Materiały pędne dostarczane były do komory spalania dzięki ciśnieniu wytworzonemu w zbiornikach przez niewielki ładunek prochowy, a w celu zapobieżenia wybuchowi podczas zapłonu dopływ utleniacza ograniczany był w czasie rozruchu silnika przez mechaniczny zawór. Jako utleniacz przewidziano Sv-Stoff Salbei (mieszanina 90% kwasu azotowego i 10% kwasu siarkowego), zaś jako paliwo rozważano m.in. mieszaniny optolin, visol lub tonka. Czas pracy silnika wynosił ok. 2,5 s. Umieszczona z przodu cienkościenna głowica bojowa wyposażona była w zapalnik uderzeniowy – mechaniczny lub elektryczny. Pocisk stabilizowany był za pomocą czterech trapezowych stateczników nadających mu powolny ruch obrotowy. Docelowa trzydziestoprowadnicowa wyrzutnia szynowa, opracowana przez zakłady Škoda, montowana miała być na łożu armaty przeciwlotniczej 8,8 cm Flak. W końcu 1944 roku opracowano także alternatywną wersję Taifun P z silnikiem na paliwo stałe, posiadającą zbliżone do Taifuna F gabaryty i osiągi, przy nieco większej masie startowej (ok.