wielka czystka).

Produkcja i wydanie Inspiracji dla powstania Lasu Katyńskiego dostarczył Andrzej Wajda, którego ojciec wiosną 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie. Realizatorem filmu – przy wsparciu operatorskim Jacka Petryckiego i Andrzeja Adamczaka – był Marcel Łoziński, a produkcję dzieła sfinansowały Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych oraz francuska wytwórnia Les Films du Losange pod kierownictwem Margaret Menegoz. Telewizyjna premiera filmu w Polsce była wstrzymywana do 13 kwietnia 1990 roku – dzień po zniesieniu cenzury.

Odbiór i znaczenie Tadeusz Szyma w recenzji Lasu Katyńskiego dla portalu Onet chwalił harmonijną konstrukcję filmu, pozbawioną zbędnego odautorskiego komentarza; narracja „rozwijana jest i posuwana naprzód wyłącznie poprzez dopełniające się, sumujące lub kontrastowe, krótkie wypowiedzi fotografowanych osób i ich rozmowy”. Szyma z uznaniem przyjął również zniuansowaną wymowę filmu, która „polega nie tylko na odkryciu wspólnoty tragicznych losów Polaków, Białorusinów i Rosjan, będących ofiarami tej samej totalitarnej machiny, ale również na obserwacji dokonującego się pomiędzy nimi, wzruszającego zbliżenia na płaszczyźnie czysto ludzkiej”.