W 1223 roku książę wielkopolski Władysław Odonic przy pomocy księcia pomorskiego Świętopełka zdobył gród ujski na stryju Władysławie Laskonogim. Odtąd Odonic tytułował się w dokumentach jako „Książę na Ujściu” (dux de Usce). W 1227 Władysław Laskonogi oblegał gród, ale niespodziewany wypad zbrojny z grodu dokonany przez Odonica powstrzymał oblężenie. Napastnicy zostali pokonani, a wśród zabitych był wojewoda Władysława Laskonogiego - Dobrogost. W 1234 książę Władysław Odonic zawarł pokój z księciem śląskim Henrykiem Brodatym, dokonując z nim podziału Wielkopolski wzdłuż rzeki Warty, zastrzegając sobie jednak posiadanie grodów Nakło, Ujście, Czarnków, Wieleń i Drzeń. W 1239 umierający Władysław Odonic posiadał już nieliczne grody w tym Ujście, Nakło i Śrem.
Po jego śmierci w 1239 roku skończyła się rola Ujścia jako stolicy samodzielnego księstewka. W 1249 książę wielkopolski Przemysł I dał swemu bratu Bolesławowi Pobożnemu grody Gniezno, Bnin, Giecz, Biechowo, Ostrów, Nakło, Ujście, Czarnków i Śrem. W 1250 Przemysł uwięził brata i zajął jego grody. Ostatecznie w 1253 w podziale pomiędzy braćmi Ujście przypadło dzielnicy poznańskiej Przemysła I, a później Przemysła II.